DOORKNOKKEN!

Ledenmanifest Diederik Samsom

DOORKNOKKEN!

Ledenmanifest Diederik Samsom

Aan de leden van de Partij van de Arbeid,

 

"Jullie gaan het nu oplossen toch?" Prinsjesdag 2012, een week na de verkiezingen. De oudere dame op het Binnenhof had me bij het verlaten van de Ridderzaal stevig bij de arm gepakt: "Het moet echt". Ik keek in twee vurig vragende ogen. "Ja, dat beloof ik". Het was de eerste belofte die ik na weken campagnevoeren zonder beloften deed. Want alles in me gaf haar gelijk. Nu moest het gebeuren.

 

Sinds 2002 ben ik Tweede Kamerlid. Overgestapt vanuit een Greenpeacebootje omdat ik me realiseerde dat je nog zo kan barsten van de idealen, maar dat je om een verschil te kunnen maken ook politieke verandering moet willen organiseren. En voor altijd verbonden aan de PvdA. De partij die haar idealen op de werkelijkheid wil veroveren en daarvoor ook verantwoordelijkheid wil nemen. Ook als dat moeilijk is.

 

Maar in die 10 jaar is niet gedaan wat nodig was. Polarisatie blokkeerde de vooruitgang. Tussen 2002 en 2012 stuurde de politiek de kiezer maar liefst vijf keer naar de stembus. En in de tussenliggende periodes bleef er teveel liggen. In 2012 stond Nederland er ronduit slecht voor. Economisch. Maatschappelijk. En politiek. Toen ik in maart 2012 tot partijleider werd gekozen nam ik me voor om de fouten van het voorgaande decennium niet nogmaals te maken. Het kon en moest anders.

 

We voerden campagne met de boodschap dat het geen tijd was voor mooie beloften. Omdat we moesten samenwerken om Nederland vooruit te brengen. En omdat niemand kon voorspellen wat ons nog te wachten zou staan, welke wending de destijds heersende Eurocrisis nog zou nemen. Wij deden slechts één toezegging: de PvdA zal - hoe moeilijk het ook wordt - altijd vasthouden aan haar kompas van rechtvaardigheid en vooruitgang.

 

Het wérd moeilijk. Het eerste jaar bleef de werkloosheid stijgen, de economie kromp en de overheidsfinanciën sloegen verder uit het lood. Daar stond je dan. Tegenover de mensen die me vertelden hoeveel vergeefse pogingen ze al hadden gedaan om werk te vinden. Waar was nou die vooruitgang? De rechtvaardigheid? Zou het ons ooit lukken?

 

Ja. Na vier jaar hard werken lukt het. Het herstel bereikt inmiddels de huiskamers. De werkloosheid is lager dan toen dit kabinet begon. De koopkracht stijgt weer, inkomensverschillen worden kleiner, bonussen worden aangepakt en publieke investeringen in onderwijs zijn toegenomen. De strijd tegen doorgeslagen flexwerk is met succes opgevoerd. Belastingontwijking wordt steviger aangepakt, grote vermogens worden zwaarder belast en schoonmakers krijgen weer een vast contract bij de overheid. En we zijn begonnen met de bouw van het grootste windmolenpark ter wereld. Sociaaldemocratische idealen zijn versterkt.

 

Niet alles ging goed, we maakten ook fouten. En compromissen met de VVD vertraagden het tempo naar ons ideaal soms aanzienlijk. Maar we mogen trots zijn op wat is bereikt.

 

En toch knaagt het. Want het gaat weliswaar beter, maar nog niet met iedereen. Er groeit een kloof tussen degenen die profiteren van de vooruitgang, en zij die dat niet of te weinig kunnen. En economisch herstel neemt andere bedreigingen niet weg. Terroristische aanslagen en spanningen in andere landen die ook hier hun effect hebben. Het dempt ons optimisme. Zijn we nog wel veilig? Zijn we straks nog wel één sámenleving? Of staan we met verhitte koppen tegenover elkaar?

 

Nu de economie opleeft, staan we voor nieuwe opgaven. Investeren in een genereuze economie, waarin er voor iedereen een volwaardige plek is. Dat kunnen we niet alleen overlaten aan de markt. Werken aan een zorgzame samenleving. Waarin de controle verder verschuift van markt en bureaucratie naar patiënt en dokter. En waarin we meer naar elkaar omkijken. Verder bouwen aan dat verbonden Nederland. Waar je veilig bent. En jezelf kan zijn. In minirok, met hoofddoek of hand in hand met je geliefde, ook als je allebei man bent. Dat is onze opdracht.

 

De afgelopen jaren hebben laten zien dat Nederland gedijt bij een politiek van overleg en compromissen sluiten. Juist in een tijd van groeiende verharding en wederzijds wantrouwen is er behoefte aan partijen die bereid zijn naar elkaar te luisteren en een stuk van elkaars gelijk te accepteren. Ik zie de neiging om het eigen gelijk steeds luidkeelser uit te dragen. Maar als iedereen schreeuwt, hoort niemand elkaar nog. Er is geen tekort aan megafoons van het ongenoegen, er dreigt een tekort aan nuance. Ik zal altijd vasthouden aan de stijl waarin je passie voor idealen koppelt aan de wil elkaar de hand reiken. Omdat het alternatief, polarisatie en stagnatie, juist de mensen hard zal treffen voor wie ik de politiek in ging.

 

Deze mooie partij heeft afgelopen 15 jaar mijn hart veroverd. Een club van mooie mensen, die onvermoeibaar hun idealen najagen. Die tegen de wind in willen fietsen om verder te komen. Van de kleinste zaaltjes, tot de grote congressen, van de ministers, tot de vrijwilligers en van de tijd van Drees tot aan de dag van vandaag. Overal en altijd voel je in de partij dezelfde diepste drijfveer: mensen recht doen. Het was een eer om de afgelopen jaren uw politiek leider te mogen zijn.

 

Ik realiseer me dat de inspanningen van de afgelopen jaren hebben meer dan ooit van de partij gevraagd. De inhoudelijke basis is nog altijd sterk - en is deze periode nog eens versterkt met het project Van Waarde - maar we moeten ook weer aan onszelf werken. De komende jaren zullen we naast alle verantwoordelijkheden weer nieuwe energie aan de partij moeten geven. Meer talentontwikkeling, nieuwe ideeënvorming en bredere samenwerking met gelijkgestemde maatschappelijke en politieke organisaties, zijn daarbij mijn speerpunten. Zodat de PvdA ook de komende 70 jaar de drijvende kracht achter een bloeiend solidair Nederland kan zijn. Ons ideaal is immers dichterbij gekomen, maar nog lang niet bereikt. Er is nog zoveel te doen.

 

Daarom brand ik van ambitie om door te gaan. Ik wil doorknokken! Samen met u die genereuze economie, die zorgzame samenleving en dat verbonden Nederland verder vorm te geven. In dit manifest leg ik verantwoordelijkheid af voor het werk dat is gedaan, schets ik onze opdracht voor de toekomst en vraag ik uw vertrouwen voor een nieuwe termijn als politiek leider van onze prachtige partij.

 

Met strijdbare groet,

 

Diederik Samsom

 

Benieuwd naar het gehele manifest? Lees hier meer.